Hooggevoelig/-sensitief, een sacherijn of misschien een MORO reflex?

 

Het is half 7, de wekker gaat. Je schrikt je weer kapot van dat ding en je bent gelijk klaar wakker. Tijd om op te staan, want de werkdag gaat weer beginnen. Je stapt snel onder de douche, je kleedt je aan en loopt naar beneden voor het ontbijt. Krantje erbij, kopje thee en rustig alleen wakker worden. Het beste moment van de dag.

Jouw collega haalt je op. Het is 15 minuten rijden met de auto naar de P+R en dan nog 10 minuutjes met de metro. De radio staat weer keihard aan zoals gewoonlijk en je collega krijst vrolijk mee. Je gaat er toch eens serieus overna denken om gewoon de fiets te pakken naar je werk. ‘Wat een heerlijk weertje vandaag he’, zegt ze. ‘Nou heerlijk inderdaad’ en je baalt gelijk dat je je zonnebril bent vergeten. Wat is dat licht fel zeg.

Bijna misselijk van de autorit loop je richting de metro. Je blijft dicht bij de muur op het station, omdat je weet wat er zo gaat komen. Je voelt de wind door de tunnel trekken en even later komt de metro tot stilstand. Nog geen tel later stroomt het hele station vol en wordt er aan alle kanten tegen je aan geduwd. Wat heeft iedereen toch altijd haast. Afschuwelijk, je krijgt het gelijk warm van die drukte en herrie en houdt je adem onbewust in.


Nog geen 10 minuten later vlucht je het kantoor binnen. Snel die wollen jas uit, hij irriteert enorm. Gelukkig is er nog niemand. Je zoekt je plekje op en ploft in de stoel. Je vindt het altijd lastig om je goed te kunnen concentreren als ze er allemaal zijn. Daarom begin je vaak zo vroeg mogelijk, als het nog rustig is.

Langzaam druppelen de eerste collega’s binnen. Janet en Sophie beginnen hun maandag altijd met een praatje weekend en de laatste roddels. Pieter zit extreem lang te telefoneren en heeft de tic altijd met zijn pen te moeten klikken. Je collega Kirsten, eet achter haar bureau. Wat kan die vrouw smakken zeg en dan die eeuwige vieze pindakaas lucht. Je bent blij als die boterham weer op is. Het kopieerapparaat maakt overuren vandaag. Het is blijkbaar nationale kopieer dag vandaag, want die papierlade blijft open en dicht gaan. Weg concentratie..

Je weet dat ze het achter je rug om over jou hebben, als ze het over de zuurpruim hebben. Je bent echt niet zo’n sacherijn als ze denken hoor. Je bent misschien ietwat snel geïrriteerd, maar je bent ook gewoon leeg na zo’n dag. Je hebt vaak geen zin meer om nog met collega's gezellig te gaan zitten doen na een lange werkdag. Je moeder heeft je wel eens laten googelen op HSP (hoog sensitief persoon), maar daar herkende je jezelf niet in. Daarbij heb je een hekel aan labeltjes plakken.

Wellicht een wat overdreven reacties , zul je denken, maar misschien kun je je beter in haar verplaatsen na onderstaande uitleg van de MORO reflex.

De Moro reflex dient ter bescherming van het lijf en wordt ook wel omschreven als het alarmsysteem van een baby. Een pasgeborene is nog niet goed genoeg ontwikkeld om te beslissen, of een bepaalde omstandigheid levensbedreigend is of niet. Bij onverwachte input, zoals een hard geluid, helder licht, ruwe aanraking of een plotselinge verandering in evenwicht, beschermt de baby zichzelf met een automatische reactie, de Moro Reflex. 


De Moro is voortdurend gespitst op gevaar. Het lichaam wordt voorbereid op een vecht of vlucht reactie en maakt heel veel adrenaline aan om alles op scherp te kunnen zetten. De zintuigen zijn daarom hypergevoelig! Geluid, licht en aanraking worden niet gefilterd dus alle indrukken komen voluit binnen. Je kunt je voorstellen dat wanneer het lichaam zich op latere leeftijd nog zo beschermd op prikkels, dat dit ontzettend vermoeiend kan zijn. De reacties zijn puur op overleving gericht, waardoor je zelf minder controle hebt. Omdat negeren niet mogelijk is, word je steeds afgeleid, waardoor focussen erg lastig wordt.


Deze overgevoeligheid voor licht, geluid of andere stress kan de nodige uitdagingen geven in het dagelijks leven. Het kan er zelfs voor zorgen dat situaties vermeden gaan worden. Nieuwe of stimulerende ervaringen zijn niet fijn, omgaan met vrienden, affectie laten zien of accepteren kan ook lastig zijn.

Ook lichamelijke klachten kunnen ontstaan. Bij het aanmaken van adrenaline en cortisol worden de bijnieren ingeschakeld. Wanneer het systeem continue wordt geactiveerd wordt er een groot beroep gedaan op deze bijnieren, wat kan leiden tot bijnieruitputting. Deze bijnieruitputting kan weer lijden tot astma, allergieën en chronische ziektes.

 

Een nog actieve MORO-reflex kan verantwoordelijk zijn bij baby’s, kinderen en volwassenen voor o.a. de volgende problemen:

 

* Overgevoelig voor licht (tl-licht, fel zonlicht)

* Overgevoelig voor geluid (harde muziek of achtergrondgeluiden zoals een tikkende klok, druppende kraan of geroezemoes)

* Overgevoelig voor geuren (eten, parfum, zeep)

* Overgevoelig voor aanraking (vooral aan het hoofd, maar ook etiketjes in kleding)

* Reisziek, evenwichtsproblemen, slechte coördinatie

* Slechte concentratie, makkelijk afgeleid

* Moeite hebben met de volgorde bepalen en het afmaken van taken, moeite met structuur aanbrengen

* Lees- en leerproblemen

* Allergieën en lagere immuniteit (astma, eczeem, kno-problemen)

* Snel wisselende bloedsuikerspiegel

* Plotseling emotionele uitbarstingen of stemmingswisselingen (woede, huilen)

* Inslaap- doorslaap problemen, nachtmerries

* Moeite met verandering of verrassingen, zich slecht aan kunnen passen  

* Schrikachtig

* Erg aanhankelijk of verlegen

 

Herkenbaar voor jouw kind of misschien voor jezelf en wil je hier meer over weten. Neem gerust contact op. Ik vertel je hier graag meer over!


Reactie schrijven

Commentaren: 0