SI-stoornis. Een verstoorde prikkelverwerking heeft een biologische en neurologische oorzaak.

Wat is sensorische integratie?

Sensorische integratie is het hele proces van informatie opnemen uit de buitenwereld, selecteren, verschillende stukjes informatie aan elkaar koppelen zodat je daarna op de juiste manier hierop kan reageren. Via al onze zintuigen ontvangen we constant heel veel prikkels uit onze omgeving en ons eigen lichaam. Op basis hiervan reageren we met bewegingen en handelingen. Die prikkels worden waargenomen door onze zintuigen en doorgestuurd naar de hersenen. Denk hierbij aan de signalen die komen vanuit:

  • houding en beweging (via de spieren, pezen en gewrichten, het proprioceptieve systeem)
  • De stand van het hoofd en evenwicht (het vestibulaire systeem)
  • Het zien (het visuele systeem)
  • Het horen (het auditieve systeem)
  • Het voelen (vooral via de huid, het tactiele systeem)
  • De smaak (het gustatieve systeem)
  • De geur (het olfactieve systeem)

De hersenen geven vervolgens signalen af aan je lichaam, zodat je in beweging kan komen via het gebruiken van je spieren, gewrichten en skelet. Bij een goede samenwerking gaat dit allemaal op de automatische piloot. Dit leer je stapje voor stapje, vanaf het moment in de baarmoeder tot het moment dat je overlijdt.

Wat als het niet op de automatische piloot gaat?

Op het moment dat de samenwerking tussen waarnemen en bewegen verstoord raakt, krijgen de hersenen het moeilijk en weten ze niet wat er met binnenkomende signalen moet gebeuren. Er is dan sprake van een verstoorde prikkelverwerking.

 

De tikkende klok, kan dan klinken als het slaan van een hamer. De kletsende buurvrouw schreeuwt rechtstreeks in je oor. De zon is een verblinde explosie. Je regendouche voelt als een hagelbui. De labeltjes in je kleding doen pijn. Je struikelt feilloos over iedere drempel en wordt al misselijk van snel bewegende tv beelden. Je snapt dat het hierdoor een uitdaging wordt om je aandacht vast te kunnen houden en je emoties te reguleren. Veel kinderen met een SI- stoornis hebben daarnaast ook vaak moeite met de fijne motoriek.


Een verschil in de hersenen?

 

Er zijn al veel verschillende onderzoeken gedaan naar een verstoorde prikkelverwerking. Onderzoekers van de UC San Francisco hebben 2 jaar geleden opnieuw onderzoek gedaan met belangrijke nieuwe resultaten. Het onderzoek, gepubliceerd op 26 januari 2016, in het tijdschrift Frontiers in Neuroanatomy, is de grootste studie ooit gedaan bij kinderen met een SI-stoornis. Aan het onderzoek deden 40 rechtshandige jongens en meisjes met een SI-stoornis mee, samen met 41 rechtshandige kinderen zonder stoornis. Dit is ook de eerste studie die onderzoek deed naar mogelijke verschillen in de witte stof van de hersenen. De witte stof vormt de "bedrading" die verschillende delen van de hersenen met elkaar verbindt.

 

We hebben in ons brein allerlei ‘paden/wegen’ lopen. Deze noemen we neuronen. Een hersencel (neuron) bestaat globaal uit een kop en een staart. De staart noemen we een axon. Axonen kunnen heel kort en heel lang zijn. Korte axonen verbinden individuele neuronen die dicht bij elkaar liggen binnen 1 hersengebied. Lange axonen verbinden neuronen tussen verschillende hersengebieden. Neuronen zorgen ervoor dat allerlei signalen doorgegeven kunnen worden, naar verschillende delen in onze hersenen. Dit is essentieel voor het kunnen waarnemen, denken en handelen. Als axonen volwassen worden, vormt zich hier een laagje witte myeline omheen. Dit bevordert de geleiding van de signalen. Daarom worden axonen met een laagje myeline, witte stof genoemd. 

 

Er zijn in het onderzoek van 2016 verschillen ontdekt in de hersenen van jongens en meisjes met een sensorische verwerkingsstoornis en kinderen zonder SI-stoornis. Door middel van een DTI (hersenscan) werd een sterke relatie vastgesteld tussen de witte stof en de verwerking van binnenkomende prikkels. Onderzoekers vonden een verschil in de connecties tussen de verschillende hersengebieden. van kinderen met en zonder SI-stoornis. Deze verklaren in ieder geval de verschillen voor de auditieve, visuele en somatosensorische (tactiele) prikkels.

 


Dit nieuwe onderzoek bouwt verder op de bevindingen van het baanbrekende onderzoek van de UCSF uit 2013. Hierin werden voor het eerst meetbare verschillen in de hersenstructuur vastgesteld tussen jongens met een SI-stoornis en jongens zonder. Deze studie liet zien dat SI problematiek een biologische oorzaak heeft. Dit leidde vervolgens tot de vraag hoe deze verschillen zich verhouden in vergelijking met andere neurologische ontwikkelingsstoornissen en hoe het zich uit bij meisjes.

  

De bevindingen van het nieuwe onderzoek laten nog eens duidelijk zien, dat het hebben van een SI-stoornis een biologische oorzaak heeft. Hierdoor wordt dit makkelijker te onderscheiden van andere aandoeningen, met overlappende kenmerken, als autisme of ADHD. Omdat reflexintegratie zich richt op het verbeteren van verbindingen in de hersenen, kunnen problemen van een verstoorde prikkelverwerking hiermee erg verbeteren. Neem gerust contact op voor meer informatie.


Reactie schrijven

Commentaren: 0